Witam Was serdecznie i zapraszam do wspólnej zabawy. 
Dziś porozmawiamy o tolerancji.

Tolerancja – trudne słowo

„Chcę mieć przyjaciela” – słuchanie opowiadania D. Niewoli – dziecko  siedzą wygodnie w fotelu , a mama czyta :

"Chcę mieć przyjaciela"
	Mam na imię Nosalek. Tak nazwały mnie przedszkolaki, bo mój ogromny czerwony i wesoły nochal sterczy tak jak u Pinokia. Jestem Pajacem i zajmuję miejsce na największej wersalce w przedszkolnym kąciku lalek. Obok mnie mieszka misio – Krzysio, który ma oczy z guzików – jedno zielone, a drugie – granatowe. Powiem Wam w sekrecie, że Krzyś był kiedyś bardzo smutnym misiakiem. Siedział tak sobie na wersalce i siedział. I nikt nie chciał się z nim bawić. Dziewczynki tuliły lalki w pięknych sukienkach, woziły je wózkami na spacery i karmiły plastelinowymi ciasteczkami. Chłopcy byli zajęci budowaniem garażów i autostrad dla samochodów, a miś – siedział na tej swojej wersalce i wzdychał 						         					 – Kiedy ktoś mnie przytuli?. Raz nawet odważył się i wyszeptał		– Basiu, zabierz mnie na spacerek. Ale dziewczynka albo nie usłyszała, albo nie miała ochoty spacerować.    				    – To przez te twoje śmieszne oczy – mówiły lalki – Jedno inne , drugie inne!											– Ale przecież serduszko mam takie samo jak wszystkie misie pluszowe – szeptał Krzyś i wycierał smutne łezki, które kapały z guzikowych oczu. Nawet lalki nie chciały z nim rozmawiać.			Właśnie wtedy do przedszkolnej sali przyszedłem właśnie ja – Nosalek. Posadzono mnie obok misia- Krzysia, który uśmiechnął się do mnie i nieśmiało spytał 									– Będziemy przyjaciółmi?							 	No pewno!- krzyknąłem uradowany, bo też bardzo chciałem mieć przyjaciela.											– Naprawdę? – pytał zdziwiony Krzyś- bo ja mam takie śmieszne oczy.												 A ja – mam duży nos – roześmiałem się.			Chwyciłem misia za pluszową łapkę. Mocno, ile tylko miałem siły.

Rozmowa na temat opowiadania :
•	Kto jest bohaterem opowiadania?
•	Dlaczego Nosalek miał takie imię?
•	Z kim zaprzyjaźnił się Nosalek?
•	Dlaczego dzieci nie bawiły się z misiem?
Rodzic  przypomina dziecku, że wcześniej poznało  mieszkańców innych kontynentów, ale też osoby z niepełnosprawnościami. Pyta, czy one mogłyby być ich przyjaciółmi. Wyjaśnia, że z każdym możemy się bawić, każdy z nas jest inny i może do tej zabawy wnieść coś ciekawego. Dzięki temu, że jesteśmy różni świat jest tak fascynujący.

„Szukamy przyjaciół” – zabawa ruchowa – rodzic zaprasza dzieci (rodzeństwo) do pociągu. Wszyscy wspólnie maszerują rozglądając się na boki w poszukiwaniu przyjaciół. Co chwila zatrzymują się, spotykając kolejno: słonia – robią z rąk trąbę; lwa -czworakują; królika- podskakują w miejscu kilka razy; Nosalka – robią pajacyki; misia Krzysia – siadają na podłodze, śmiejąc się.

„Tolerancja"– trudne słowo – burza mózgów – rozmowa z dziećmi
– Co to znaczy tolerancja?
– Czy Nosalek i miś byli tolerancyjni?
– Czy Wy jesteście tolerancyjni?

Rodzic  kolejno tłumaczy, że tolerancja oznacza, że jesteśmy otwarci na wszystko, co inne od nas. Szanujemy, czyli nie wyśmiewamy się, nie odrzucamy ludzi którzy zachowują się inaczej niż my, wyglądają inaczej niż my czy mają odmienne zdanie na jakiś temat. Bohaterowie poznanego opowiadania byli tolerancyjni, gdyż mimo swoich wad i różnic, zaprzyjaźnili się ze sobą. 
Rodzic  prosi, by dzieci powtórzyły wyraz „tolerancja” i podzieliły go na sylaby.
 „Chodzimy jak…” – zabawa ruchowa – dzieci maszerują po dywanie, a rodzic wyznacza sposób, w jaki mają chodzić, np. jak ludzie bardzo zmęczeni, smutni, radośni, jakby padał deszcz, jak po gorącym piasku, skacząc po kamieniach. Każdą zmianę rodzic sygnalizuje klaśnięciem , prosząc jednocześnie o zmianę kierunku poruszania się. Sposób chodzenia zmieniamy 6 razy.
 „Jesteśmy dziećmi” 
Rozwiąż zagadkę graficzną 

 
Bajka na dobranoc 
"Smok Josh"
Dawno temu żył sobie wielki smok. Miał na imię Josh. Pewnego dnia, siedząc pod ogromnym zielonym drzewem, pomyślał sobie „O, jakby to było miło, gdybym miał przyjaciela, z którym mógłbym się bawić”. I tak owego słonecznego ranka Josh wyruszył w drogę na poszukiwania innego smoka, który mógłby zostać jego przyjacielem. Po drodze spotkał słonia o imieniu Ethan.				     Cześć – powitał go słoń, mrugając oczami – nazywam się Ethan! 			      A tobie jak na imię?– Josh – padła odpowiedź.
– Szukam jakiegoś przyjaciela – smoczego przyjaciela, ot co.
Przez chwilę przyglądał się Ethanowi i rzekł nieco podejrzliwym tonem:
– Masz wielkie uszy i długi nos. Nie jesteś smokiem, prawda?
– Nie – odparł słoń – ale przecież nic w tym złego, prawda? Mogę zostać twoim przyjacielem. Zresztą ja też szukam przyjaciela. Ostatnio czułem się bardzo samotny.
Jednak Josh nie posłuchał Ethana. Spojrzał na niego chłodno, odwrócił się i pokłusował dalej. Ethan patrzył na jego odwrót z wielkim smutkiem. W dalszej drodze Josh spotkał lwa. Lew wyskoczył przed niego z wielką gracją, potrząsnął swą fantastyczną grzywą i uśmiechnął się:
– Co tu robisz?
Josh przez chwilę przyglądał się lwu. Nigdy przedtem nie widział lwa i zaskoczyło go jego piękno.
– O, szukam przyjaciela. Mam na imię Josh.
– O, ja też szukam przyjaciela. Mam na imię Ali – lew Ali. Chodź, pobawimy się razem. Co byś powiedział na wyścigi albo na berka?
Ali podskoczył i zakręcił się wkoło w nadziei na zabawę. W pierwszej chwili Josh poczuł wielką radość, lecz nagle zorientował się, że Ali nie jest smokiem. Spojrzał na jego uśmiechnięty pysk i stwierdził:
– Ależ ty nie możesz być moim przyjacielem. Nie jesteś smokiem.
I zanim lew zdążył cokolwiek powiedzieć, Josh odwrócił się i pobiegł dalej. Gdy tak wędrował polną ścieżką, spotkał małego białego królika. Mały królik był bardzo nieśmiały. Schował się za ogromne drzewo i uważnie nasłuchiwał swymi długimi uszami, wyglądał zza drzewa tylko jednym okiem. Gdy zobaczył smoka, pomyślał sobie: „Co za wielki smok. Mam nadzieję, że jest to smok przyjazny, w przeciwnym razie będę musiał uciec i gdzieś się ukryć”. Kiedy Josh zbliżył się, królik zapytał:
– Przepraszam bardzo, czy jesteś przyjaznym smokiem?
Josh był w istocie bardzo przyjaznym smokiem, więc królik nie musiał się niczego obawiać. Po prostu siedział spokojnie za drzewem i przyglądał się. Josh usiadł pod tym samym drzewem, pod którym ukrył się królik. Kilka drzew dalej Josh zobaczył coś szalenie zabawnego. Był to klown – potykał się o własne ogromne buty i śmiał się z tego do rozpuku. Za każdym razem, gdy się potknął, wywracał się na ziemię i śmiał się, śmiał się… Nagle Josh zorientował się, że i on sam się śmieje. Tak jak ten klown – on też śmiał się, śmiał się… Obydwaj zaśmiewali się, aż dostali czkawki, co spowodowało, że śmiali się jeszcze głośniej. W końcu Josh wstał, podszedł do klowna i rzekł:
– Cześć, jesteś bardzo śmiesznym klownem. Nigdy w moim smoczym życiu tak się nie śmiałem!
– Nie ty jeden. Idź i spytaj dzieci. Powiedzą ci, że bez przerwy ich rozśmieszam, a to pomaga im zapomnieć o kłopotach! Kocham uszczęśliwiać ludzi. A co ty lubisz robić?
– Cóż, powiem ci, co lubię robić – poważnie odpowiedział Josh.
– Lubię szukać przyjaciół, żeby się z nimi bawić, tyle że smoczych przyjaciół.
Klown znów zaczął się śmiać:
– Chyba żartujesz, cały świat może być twoim przyjacielem.
Klown wciąż się śmiał. Josh nagle poczuł się zakłopotany i troszkę smutny. Zdawało mu się, że nikt go nie rozumie. Powiedział sam do siebie: „Chcę tylko smoczego przyjaciela, czy proszę o zbyt wiele?”. Odczołgał się do tyłu i usiadł pod drzewem sam. Po policzkach ciekły mu łzy. Próbował je ocierać, lecz wciąż się pojawiały.
– Josh, Joshua! – usłyszał, jak ktoś woła go z daleka. – Dobrze się czujesz?
Josh rozejrzał się i ku swemu zdumieniu zobaczył słonia Ethana. A także lwa, małego białego królika, wreszcie potykającego się o własne buty klowna, który ciągle się śmiał. Wszyscy otoczyli Josha. Ethan łagodnie głaskał go po głowie. Lew zlizywał mu szorstkim językiem słone łzy. Mały biały królik wstał na dwie łapki i zaczął go obwąchiwać. A klown robił różne grymasy tak długo, aż Josh zaczął się śmiać razem z nim. Nagle lew Ali podskoczył w górę i rzucił rozradowany:
– Chodźcie, pobawimy się i będziemy szczęśliwi.
– O tak, bądźmy szczęśliwi! Wszyscy jesteście moimi przyjaciółmi! Wszyscy jesteście moimi wyjątkowymi przyjaciółmi. Wszyscy jesteśmy różni i piękni, tak jak kolory ogromnej tęczy.
Odtąd zostali najlepszymi przyjaciółmi. Spędzali wiele wspaniałych wspólnych chwil. A Josh zdał sobie sprawę, ile mógłby stracić, gdyby miał tylko jednego, smoczego przyjaciela.
Pozdrawiamy Was gorąco !!!