Dzień dobry kochani.
Zapraszam Was do wspólnej zabawy.
Wszystkie dzieci nasze są.
 Swiat osób z niepełnosprawnością to nasz świat.

1  „Stoimy razem” – zabawa integrująca rodzinę .  Dzieci stoją z rodzicami  w kole. Rodzic mówi tekst rymowanki i ilustruje go ruchem, dzieci naśladują.
Stoimy razem ramię przy ramieniu     (zbliżamy do siebie ramiona)
możemy być wielcy w oka mgnieniu.     (podnosimy rękę wysoko)
Możemy być bardzo mali,    (zniżamy rękę)
ale nigdy nie będziemy sami.     (łapiemy się za ręce i siadamy na dywanie)

2. „Osoba z niepełnosprawnością” – pogadanka – rodzic rozkłada na dywanie pocięty na części znak drogowy oznaczający miejsce parkingowe dla osoby z niepełnosprawnością. Wspólnie z dzieckiem składa  elementy w całość , a następnie pyta:

– Co to jest?
– Co oznacza ten znak?
– Gdzie możemy go spotkać?
Rodzic wyjaśnia dziecku , że jest to miejsce parkingowe dla osób z niepełnosprawnością i najczęściej jest zlokalizowane najbliżej wejścia do danego budynku. Następnie pyta dziecko:
– Kim jest osoba z niepełnosprawnością?
– Czym ona różni się od nas, gdy jesteśmy chorzy?
Wyjaśnia, że schorzenie, które ma ta osoba, ogranicza jej życie. Często uniemożliwia naukę czy pracę w sposób trwały, tj. może nigdy nie minąć czyli nie da się z tego wyleczyć.
3. „Ciuciubabka” – zabawa ruchowa – rodzic zaprasza dzieci do zabawy w popularną ciuciubabkę . Gdy ktoś zostanie złapany, to on zostaje „ciuciubabką”. Jeśli nie uda się nikogo złapać, po paru minutach rodzic zmienia „ciuciubabkę”. Zabawę powtarza 3 razy. 

4. „Znajdź to” – zabawa dydaktyczna – dzieci siedzą na dywanie, rodzic wybiera jedną osobę, której przewiązuje oczy apaszką. Inne dziecko ma za zadanie położyć gdzieś jakiś przedmiot, np. klocek. Dziecko z zawiązanymi oczami próbuje odnaleźć klocek, a po chwili rodzeństwo daje mu wskazówki, jak ma się poruszać, by go odnaleźć. Zabawę powtarzana jest dwa/trzy razy, a następnie rodzic  pyta dzieci, które miały zawiązane oczy:
•	Czy było to łatwe zadanie?
•	Jak się czułeś? 
•	Czy było to przyjemne?
•	Czy się bałeś?
•	Co widziałeś?
Rodzic  tłumaczy, że są osoby, które mają na tyle słaby wzrok lub nie mają go wcale, że przez całe życie mają tak jak Wy, gdy mieliście zawiązane oczy – jeżeli pozostali  chcą, rodzic przewiązuje im na chwilę oczy apaszką, by mogłoby doświadczyć tego uczucia. Następnie pyta :
•	Jak nazywamy taką osobę? (osoba niewidoma)
•	Skąd one wiedzą, jak się poruszać, gdzie się zatrzymać itp.?
•	Jak możemy im pomóc?
Rodzic zaprasza dzieci do obejrzenia filmu/fragmentów filmu „N jak niewidomy” i ponownie rozmawia z dziećmi na temat tego, jak radzą sobie osoby niewidome i jak możemy im pomóc. Możemy również rozdać dziecku opakowanie po lekach, by doświadczyło alfabetu braille.
https://youtu.be/b-Iow71_1vM – film „N jak niewidomy” 

 „Słyszę” – zabawa dydaktyczna – dzieci siedzą na dywanie , a rodzic włącza odgłosy deszczu, burzy. 
https://www.youtube.com/watch?v=WzWvY44e5sc  – dźwięki natury do zabawy: „Słyszę”
Następnie pyta:
•	Co usłyszeliście?
•	Skąd wiedziecie, że to była burza i deszcz?
•	Co zrobicie, gdy usłyszycie takie dźwięki?
Rodzic zaprasza dzieci do zabawy w głuchy telefon, gdzie podaje wymyślone słowo do osoby obok siebie, a ostatnia osoba mówi je na głos. Pyta dzieci:
Skąd wiedzieliście, jakie to było słowo?
Do czego potrzebny jest nam słuch?
Tłumaczy, że pozwala usłyszeć to, co wokół nas się dzieje, zareagować na to, zapewnić sobie bezpieczeństwo, ale też porozumiewać się.
"O co chodzi ?" zabawa dydaktyczna . Rodzic  wybiera jedno dziecko, któremu na ucho przekazuje informację, jaką ma ono przekazać rodzeństwu za pomocą gestów, np. chce mi się pić. Dzieci zgadują, o co chodzi. 
•	Czy łatwo było przekazać tę informację bez słów?
•	Czy łatwo było Wam ją odczytać?
Zabawa "Hasło"
Rodzic przekazuje hasło, np. „Dobra robota!” bez użycia głosu, wyłącznie ruszając wargami. Potem pyta dzieci:
Co to było za hasło?
Czy łatwo było je odgadnąć?
Wyjaśnia, że są osoby niedosłyszące lub całkowicie niesłyszące, które takich sposobów muszą używać, gdyż nie słyszą ludzkiej mowy. Nie słyszą także tego, co wokół, dlatego trudniej jest im zareagować na niebezpieczeństwo. W związku z tym mają swój własny język, nazwany językiem migowym, który mogliście widzieć, np. w telewizji. Są to określone kombinacje ruchów dłoni, które mają swoje znaczenie. 
Możemy zaprezentować dzieciom film „Migajmy: Podstawowe zwroty” i spróbować nauczyć się wybranego zwrotu/zwrotów.
https://www.youtube.com/watch?v=VNU4dm93OoM – film „Migajmy: 

 „Co jeśli…” – zabawa dydaktyczna – rodzic  zaprasza dzieci do obejrzenia filmu „INTEGRACJA – Osoby z niepełnosprawnością ruchową”. Następnie czyta przykładowe sytuacje i prosi  dziecko o odpowiedź, co by w nich zrobiło:
https://youtu.be/90YGkSe-Cro – film „INTEGRACJA – Osoby z niepełnosprawnością ruchową” do zabawy „Co jeśli…”
•	Chłopcu siedzącemu na wózku inwalidzkim wypadła z ręki zabawka. Co robisz?
•	Dziewczynka, która nie widzi (ma chore oczy) wybiera się na spacer i potrzebuje takiej samej pary skarpet. Co robisz?
•	Chłopiec, który ma rękę w gipsie potrzebuje zapiąć sweter. Co robisz?
•	Bawisz się z kolegami piłką na placu zabaw. Przyjeżdża chłopiec na wózku inwalidzkim, który też chce się pobawić piłką. Co robisz?
Na koniec rodzic  pyta dzieci, czy kiedyś w swoim życiu spotkały osobę z podobnymi problemami i jak się wtedy zachowali. Podsumowuje, że dzieci które są chore to takie same osoby jak my. Każdemu z nas może się przytrafić niepełnosprawność nasza czy naszych bliskich, ale mimo to można normalnie żyć. W dzisiejszych czasach jest mnóstwo udogodnień dla osób z niepełnosprawnościami i stają się one coraz bardziej samodzielne, ale dobrze, gdy oferujemy im swoją pomoc, towarzystwo.
Trudne , ale ważne tematy.			
Pozdrawiamy Was serdecznie !!!